“De hond is in de stad. Hij stapt uit het schilderij, ik heb het zelf gezien. De vrouw trekt aan zijn staart en zegt dat hij moet blijven.”


('In Delen', deel 17)

Maar ik ga mee naar het ijs en draai het ondersteboven; ik kijk naar de kristallen, naar het blauwe in al die lucht, naar de duizenden wolken en kies voor de tekeningen van leven.

“Hij zegt dat hij sla zal brengen.”

“Hij zegt dat hij druiven zal brengen. We krijgen noten.”

“De hond lust de inhoud.”


('In Delen', deel 16)

Het leek zo dwaas; hier een lok, daar een lok, terwijl er overal op aarde een gebrek aan water was.

De kranten bevestigden het; de rivierbeddingen stonden droog, de bronnen waren verdwenen, er was geen sprake meer van sneeuw in Zwitserland.

Ondertussen?
Ondertussen liepen ze met z’n duizenden door de hallen. 1 merk was er in geslaagd een leger mooie meisjes te promoten en de 22 tot 27 jarigen mochten gratis foto’s maken.

Niemand daarbinnen dacht aan het verdwenen water. Zij zelf dronken wijn en bier in plastiek bekers. Kent u het geluid als ze bijeengeknepen worden? De hallen daverden ervan.

Er deden vele verhalen de ronde. Over stervende eekhoorns, verloren gelopen tijgers, leeuwen, olifanten en hagedissen. Overal zag je ze, wekenlang.

Hij tekende een kind met een rode gieter, vier voortuinen, een opblaasbaar zwembad, een huizenrij in een woonwijk in een randgemeente van de hoofdstad. Hij zette er de straatnamen bij.

De gieter was vol. Het kind deed de ronde; van de voortuinen in de woonwijk tot de kleinste rivierbedding in het verre Afrika.

“Zachte vrouwenstemmen klinken. Als we onze rug gedraaid hebben huilen ze.
Ze beweren dat hun man hen niet begrijpt en proberen een tekening te maken. Ze hangen die omhoog in de keuken. Ze werken in de tuin.”

“Ze kweken nieuwe bloemen.”

“Blauwe.”

“Ze kweken tomaten.”

“Ze kweken pompoenen met grillige vormen. Je hebt een zaag nodig om hen doormidden te snijden. Zijn ze voor de soep of dienen ze uitsluitend voor de versiering?”

“Ze zijn niet langer oranje maar grijs met andere kleuren. Ik zweer het; de schil vertoont kraters en vulkanen, puisten, mierenkolonies.”


('In Delen', deel 15)

“Tijd om te rusten.”

“Tijd voor Europese presidenten.”

“Tijd om de bankrekeningen te checken.”

“Hij telefoneert naar zijn vrouw en zegt”

('In Delen', deel 14)

Maar in dat Russische sprookje was het veel erger. Daar maakten ze van twijgen grote met goud en zilver beladen schepen en duurde een dag een minuut, of maakten ze van donker brood wit en van water wijn. Of lieten ze oude merries veranderen in schitterende hengsten.
Zonet gooiden ze zelfs met erwten. Of de prinses sliep weet ik niet, ik zal het eens vragen.

Ze tekende het schema voor het geval ik de weg zou verliezen maar ik probeerde haar te volgen, ze sloeg linksaf en dan rechts en dan rechts en dan sprong ze over het bruggetje.
Ergens onderweg, ze wist niet meer waar, zat het zevenkoppige monster, zei ze. Ik heb eens luid gelachen maar werd bang; ik had nooit eerder zo’n monster ontmoet en wist niet wat ik moest verwachten.

Ik schrok me een aap.
Ze had gelijk, zie je? Hoofd 4 vleide zich op mijn schoot en begon te vertellen. Hoofd 3 kwam zich bemoeien en hoofd 1 zat te brullen, bijvoorbeeld.

Al bij al was het buitengewoon grappig. Terwijl het nog liep leunde ik achterover en bekeek ik het verhaal met meer aandacht. Jaja, supergrappig.

“Er is een nieuw kledingmerk.”

“Er is een nieuwe CEO.
Hij checkt zijn bankrekening.
Hij telefoneert naar zijn vrouw en zegt dat ze het nieuwe huis mag kopen.
Het zwembad werd nog niet getekend.
Het water is warm en erg blauw.
Zij zwemt.
Ze zet er eendjes in en wil een kind.
Hij zegt dat ze moet wachten.
Ze bloeden langzaam dood.
Het bloed laat sporen na in het zwembad, het huis is onverkoopbaar, de televisie knapt het op en maakt er een verhaal rond.
We spreken over miljoenen dollars.”


('In Delen', deel 13)

Daar zijn de glinsters van het kleine licht.
De plaats is vreemd, mij onbekend. Ik kijk, zie hoe de ruimte in een ronde zaal verandert, hoe de muren snel verhuizen en een tweede en derde raam krijgen. Op de vensterbank is veel plaats.

Ook het kleine licht is verhuisd.
We praten, kort.
Ik vraag waar het zijn vlam vandaan haalt, de kleuren, de lucht.
Het glimlacht, vertelt een verhaal over een lange reis en zegt dat het bijna thuis is; morgen of zo.

Mijn haren zijn nog nat. Ik schud het hoofd.
Ik neem enkele houtblokken en gooi ze in de open haard, leg extra kussens op de vensterbank, alles past.

“Het model is moe.”

“Ze heeft een sjaal met groen, oranje, zwart en met glinsteringen.”


('In Delen', deel 12)

Verspreid over de dagen: stof van zand, flarden van wolken, het beeld van de donkere vogels tegen de westerse winterhorizon.

Ik ben in Kathmandu en loop alleen door de straten.
Ik eet een pizza van tien frank, de kok ging de ingrediënten halen. De thee achteraf is van Lipton.

“Het begint,” denk ik & nip van de thee. Ik neem mijn boek maar kijk uit het raam.

De zaal was vrij klein, herinner ik me. Lezen deed ik niet.

en de rivier werd trager. De bochten werden in hoeken verdeeld, de bomen kregen nummers of we namen ze op in het alfabet.

Toen stormen, hagel, sneeuw, kanovaarders en een groter schip, vissen, ganzen, eenden, zwanen, pelikanen, scherend, een liaan.

De rivier waande zich in een film, reisde langs watervallen en grootse oerwouden, langs bergtoppen van mensenhand, dammen en kanalen,

liep trager2.
Tekende hoeken2, letters op sluizen, nam stenen en rotsen mee, liet cirkels van regen.

Toen weer storm en hagel en sneeuw, een vis of tien, een man, hij sprong van rots naar rots, had groene laarzen, vertraagde water, tekende hoeken, bomen, letters, het godganse alfabet.

Toen dwars nog dwars was en als splinters lag
het hout naar boven en de schors in ruwe stukken
kachels – happend
woonkamers – vol leven
en de vlammen

Toen laat nog laat was en de avond
en de wind meer wind werd en de maan
de sterren zocht
de aarde draaide
ogen, monden en gezichten

de ochtend met oranje
rood
veel lagen
splinters licht
de dag begonnen

zon het zuiden
daarna west
de reis ten einde

dwars –
naar nieuwe oorden
schilfers licht verhuizend
uitgebeiteld

zo, de schors gelezen
vingers langs
wat levenslijnen.


14/11/2009, vanwege het klieven.

“De schilder beeldt uit wat hij ziet.
Hij tekent krijtlijnen, schildert achtergronden, verbetert, het moest in potlood.
Hij kiest pastel en bedekt met grijs en zwart, gooit witte vlekken, neemt een model, verandert de vorm van de borsten, geeft haar grotere ogen, streelt haar rug, duikt met haar in bed,
bekeert zich tot het kneden van klei en het beitelen in marmer,
hij heeft de vorm reeds in gedachten en bijt halsstarrig door tot het einde.”


('In Delen', deel 11)

Het overheerste de wereld.
Soms verscheen het; in zwarte of rode of groene truien, met een wapperend sjaaltje, met lange haren.
Iemand zei dat het spoken waren.

De verschijningen waren echt.
Ik zag hem1 met een lange baard en met tranen van het lachen in de ogen. Hij hield me vast en ik voelde de andere wereld.

Zij2 sprak in klaterend goud.
“Ik heb jullie lief,” zei ze.
Ze legde een hand op het hoofd van het kind en keek naar de tekening. Daarna begon ze aan het werk in de keuken en opende ze de deur, of ging ze naar de garage.
Soms reed ze mee zonder een woord te zeggen.

Hij3 was de liefste.
Hij had lange armen en benen en bleef herhalen dat het hoofd weg moest.
Op een dag heeft hij het vastgenomen.
Zijn trui was groen, dat kan ik met zekerheid zeggen.

“Een vrouw huilt.”

“Een man huilt.”

('In Delen', deel 10)

“Hij is de betere werkman.
Het hout is een kunstwerk, het ijzer, de vorm, de bouten de moeren ze passen.”

“De firma dreigde met sancties.”

('In Delen', deel 9)

“Over de melkboer praten we niet, noch over de dichters.”

“De huisarts vertelde over een nieuw fenomeen in de gemeente.”

“Hij rolt zelf zijn sigaretten. Het is crisis. In Nederland is dat een normaal verschijnsel, daar vragen ze ook hoe veel boterhammen je wilt en ze meten de soep.”

“De vrouw staat aan de toonbank.”

“De man heeft vuile handen.”


('In Delen', deel 8)

Ze bombardeerden hem tot controleur. Hij kreeg een blauw pak, een wit hemd, een rode stropdas en blauwe schoenen waar hij een hekel aan had.
Hij moest iedere ochtend om 5 uur ter plaatse zijn, had een lunchpauze van maar liefst drie uur en een werkdag duurde tot 19 uur. Dan diende hij eerst de sleutels nog weg te brengen.
Drie zaterdagen na elkaar lieten ze hem tot 21 uur blijven. Zijn vrouw kon er niet mee lachen en de laatste keer weigerde ze om nog langer te wachten. Het huis was erg koud.

Hij heeft echt geprobeerd om van die rode stropdas af te geraken maar dat is niet gelukt. Zo staat hij iedere dag voor jan en alleman te kijk en als hij eerlijk is moet hij toegeven dat ze amper aandacht aan hem besteden. Hij maakte van zijn pet dan maar een langeafstandsdiscus maar dat had geen effect, integendeel. Hij heeft zelfs eens languit op 1 van de banken liggen slapen maar ook dat hielp niet. Ze lieten het gewoon toe en de volgende dag lag er een deken klaar.

Nu staat hij daar en voert hij zijn functie uit zoals het hoort; hij controleert. Drie kaartjes op de vier zijn niet juist en hij noteert hen in dat grote boek. De nummers staan netjes onder elkaar en telkens hij de bladzijde omdraait luidt hij de bel, zoals het hoort.

“De postbode kijkt.
Hij ziet huis 1, huis 2, huis 3, de appartementen.
De vrouw van appartement 18 spreekt hem aan. Ze geeft hem iedere ochtend cognac. De postbode knikt, gooit zijn tas over zijn schouder, steekt een duim onder de draagriem.”


('In Delen', deel 7)

Je kan het. Sta daar dus niet zo te treuzelen en begin:

- gebruik het woord ‘aap’ of ‘schaap’ of ‘raap’ of ‘snaak’ of combineer hen.

- doe het nogmaals, in een nieuwe context.

- kies een ander woord en gebruik dat. Liefst met een i. Ga van daaruit verder over de k, de m, de o en de q.

- morgen schuif je de woorden en de letters 1 spatie op. Je herhaalt de oefening. Je zal inderdaad je fantasie moeten gebruiken en ik ben benieuwd wat je er van terechtbrengt.

Laat je niet afleiden. Praat er met niemand over en luister niet naar hun woorden. Ga gewoon rechtdoor en sla slechts af om een woord op te rapen.

Laat je door niets of niemand uit het lood slaan.
Hulpmiddelen:
Ladders, gaten in het wolkendek, zonsopgang, zonsondergang, zon, maan, sterren, achtergrondgeluiden, voorgronden, beelden van bloemen, kinderen, witgekalkte muren, kieren, rondlopende roze, groene of blauwe olifanten, sprookjes, erwten, zwart-wit foto’s, foto’s met heldere kleuren, versgebakken brood, verse koffie, vakantie, stranden, schelpen, vliegtuigstrepen, muziek, muziek, muziek, Emily Dickinson, rozen, gedroogde bloemen, groentetuinen in volle zon, de Oosterschelde, rivieren, kanalen, zeilschepen, Columbus, landschappen, 2 lege mokken koffie, dik papier uit Barcelona, Guido Gezelle, de krant, het journaal, het piepend geluid van ballonnen, vlinders, nachtvliegjes, krekels, de kleur van wijn, stuifmeel, blote voeten, zijde, friswit, bladeren in boeken, koude neuzen, groene laarzen, muts en sjaal, London tijdens de vorige eeuw, seks, liefde, lange gedichten, ontbijten in de veranda.

Parijs, de surrealisten, acht miljoen scooters, krantenfoto’s, gedichten van kinderen, de biografie van Rimbaud, de bruggen van Nijhoff, 1 of andere vriend of vriendin, een lied op de radio, een dunne gedichtenbundel, stapels notities van vroeger, de stem van Ozark Henry, de stem van 1 van de vrouwen, de mensenmassa, paardenbloemen, klaprozen, vergeet-mij-nietjes, narcissen, krokussen in de lente, mussen, roodborstjes, zwaluwen, reigers, ooievaars, een halfleeg glas, de kachel in de winter, sneeuw, het geluid onder je voeten, 1 minuut stilte, 1 minuut je ogen gesloten.




Foto: NRC next

Ze toonden hun mantels aan de buitenwereld; grote lakens met daarin enkele schilderijen en beeldhouwwerken, een ets, drie of vier boeken en gedichten. De pracht en praal van de mantels was ongezien. De kaders schitterden. De werken waren door de kunstenaars gesigneerd. Na de voorstelling volgde een receptie.

De stadsarbeiders kwamen waarschuwingsborden plaatsen. ‘Opgepast, verzakkend wegdek” “Opgepast, rioleringswerken” “Opgelet, ravijnen”.

“De boer heeft een luide stem.”

“De boer heeft drie dochters.”

“De boerin melkt de koeien.”

Hij denkt “Ik ben de man.”
De vrouw bekijkt hem (van onder naar boven) en stapt in haar auto.

Onderweg schrijft ze een gedicht.
We zien haar glimlach, een biljet van tien euro, een paard in een wei, een Borges-boek over tijgers, een oude plaat, een stapel papier.

De man zet de achtervolging in maar zij kiest een zijweg.
Stof waait.

Tot de duinen - Er is een wedstrijd; tientallen verdelers hebben elk een 4x4 onder hun achterste gekregen en rijden om ter snelst naar het water. De top drie viert feest. De anderen minimaliseren het gebeuren, zeggen dat ze voor de spoorwegovergang moesten wachten of dat ze een lekke band hadden.

Hij denkt nog altijd dat hij de man is, terwijl de vrouw in kwestie niet kijkt.

Ze staken de hoofden bijeen en beslisten om in recordtempo enkele teksten te schrijven. Het werd een fiasco; de ene had het over deelverzamelingen en die waren commercieel niet interessant, de andere tekst stond vol spelfouten, een derde leek op een puzzel van beschimmelde houten blokken en een vierde ging over trage schildpadden.

Ze vergaderden nogmaals.
Zo werd hun schrijven een plan: boek 1, boek 2, boek 3, afgewisseld met enkele stadsdichtersgedichten, alsof dichten een kwestie is van ‘Om tien uur open ik mijn pen en schrijf ik drie gedichten over Antwerpen’, bijvoorbeeld.

Op zondag gingen ze naar een van de vele boekenbeurzen. Ze zochten lezers, nieuwe schrijvers voor hun collectief, eventuele uitgevers, zwarte en blauwe pennen en speciaal papier in de hoop dat dat voor nieuwe lezers zou zorgen.

Loop dag en nacht langs oude films en leg enkele boeken onder je voeten.
Lees, laat de dichters je verleiden.
Vergeet niet te telefoneren.
Zet de vuilniszakken buiten.
Was de auto.
Loop nog een dag en een nacht langs oude films.
Luister naar de muziek.
Droom over borderbloemen.
Volg die vogel.
Duik naar de vissen – diep, diep, je wil dat blauwe in je geheugen prenten, je duikt nog eens.
Eet croissants.
Veeg de kruimels.
Vind een ander gerecht uit.
Duik nogmaals.
Hou je linkerwang tegen je linkerschouder, wacht enkele seconden, kijk naar je handen.
Denk aan het gedicht over de zijden lakens – en hoe zij de foto’s van de mannen bekeek en hun ogen in haar geheugen prentte (hun liefde).
Schrijf aan een vriend. Geef hem de aanzet tot een gedicht. Leg, indien nodig, je hoofd tegen zijn borst.
Je mag de warmte voelen.
2.
Bekijk de mieren.
Overweeg het reizen.
Keer terug.
Nogmaals.
Lees gedichten over porselein, ivoor, paardenbloemenpluizen.
Teken.
Zet je met je kinderen, je hele familie aan tafel.
Leer lezen.
Leer schrijven.
Gebruik inkt naar keuze. Zet de pot beurtelings op de vensterbank, op de tafel in de keuken, op je nachtkast, op de kast in de gang.
Glimlach.
Denk aan de doden.
3.
Bekijk de mieren (herneming).
Voel toch die lucht.
Voel toch die klanken.
Kijk, ze bouwen huizen.
Kijk, ze worden verkracht, bedrogen, bestolen, moeten verhuizen, moeten vluchten, willen niet terug naar Noord-Korea, willen geen koude.
Desolaat – de beelden.
Leer toch maar schrijven.
Zet de inktpot op je hoofd.
Keer hem niet ondersteboven.
Gebruik post-its.
Leef voort.
Bind de uiteinden van het leven samen.

“Hij ziet haar met het kind en is ontroerd.
Zij heeft geen tijd om te denken en schuift alles door naar het volgende vierkant van tijd (denk aan een dambord).

Hij zit daar reeds maar het veld is zwart en niet wit. Hij haspelt de kleuren door elkaar, kan amper wachten, ligt dan op een wit strand en kiest 1 van de beschikbare vrouwen.”

Het vlees is rauw.
Links en rechts bijten en worden gebeten.
Ze gebruiken messen.
Ze versnijden vlekken.

Als de zon opkomt doet het alsof zijn neus bloedt.
Het bed wordt besmeurd.
Het gebruikt de lakens als zakdoek.

De zon gaat onder.
Links en rechts bijten en worden gebeten.
Ze gebruiken messen.
Ze versnijden vlekken.

De resten verdwijnen in de papierversnipperaar.
Geen haan kraait nog.
De sporen verdwijnen.

dag +1:
In de donkerte besmeurd het de lakens, eeuwig.
Het leeft ondergronds, ziet geen zon meer.

Zeg iets over het economische nieuws. Vertel het verhaal van Versace. Vermeld Porsche, Atlas Copco en Opel.

Zet de deur open, verstuur het nieuws. Neem vooraf een rood potlood en maak notities. Stuur die mee.

Of:
Maak een heldere cocktail. Zet er rietjes in. Laat hen zuigen.

(Zeg dat ze hun beurt moeten afwachten, geef de voorkeur aan de meestbiedenden, word rijk, verhuis naar een nieuw eiland, koop dure auto’s en kleding, zet een donkere bril op.)

“Hij bindt haar vast.”

“Ze spelen een seksspel en worden meegesleept door het verhaal.
Zij hangt met handen en voeten gebonden.
Hij likt en slaat.”
en dan houd ik het nog schoon.

Hij was de man die beweerde dat de maanlandingen slechts verhalen waren. Hij liep naar de keuken en rammelde met de schotels. “Straks komen ze die halen,” zei hij.
Het was nadat zijn vrouw en dochter het huis waren komen leeghalen. Ze lieten de oudste tafel, twee stoelen, de donkere keuken.
Tijdens de zomers kon hij met de buren op het voetpad zitten en tijdens de winters verhuurde hij een deel van de tuin, daar stonden de paarden van boer De Smedt en ze gaven hem liefde.
Hij belandde in het rusthuis. Af en toe waren er bezoekers. Kinderen vonden hem, met de mond open.

“Hij zegt dat ze moeten stampen. Ze stampen.”

“Hij geeft haar huishoudgeld.”
Hij bestaat. Ik kan mijn ogen niet geloven. Ze koopt prei en een kilo appelsienen en moet het wisselgeld teruggeven.

Ook zij bestaat. "Ze slaat met de koekenpan op zijn hoofd.”

“Hij vindt dat de muren van het paleis bijzonder groot en dik moeten zijn. Hij hult zich in de mooiste tapijten, nodigt ministers uit, geeft hen sigaren, drank en veel vrouwen.”

“Hij gooit met woorden.
Ze klinken allemaal erg economisch (mijn geheugen vertoont hiaten) en hier en daar valt het woord ‘waarde’.”

“Hij solfert haar een doktersroman op. Zij leest en waant zich de jonge verpleegster.”

“Hij zegt dat ze moeten investeren. Er is een ontwerp. Ze volgen de funderingslijnen met hun vingers. Ze investeren in rood met veel blauw.”

Maar je maakt van de gedachten armen en vindt dat ze iets langer zouden mogen zijn, dat ze verder zouden moeten reiken
(net om de hoek, met spiegels en verrekijkers)

Zo kom je bij de gebruiksvoorwerpen terecht, bij de industriële revolutie, bij rode lappen
(Barcelona is niet voor niets geweest, maar de arena was gesloten, etc);

Gedachten graaien terug.
Ze proberen wat gisteren aan het oog voorbijkwam terug voor de geest te halen, zien wat gebrand bleef en wat niet.

(het beeld van de oplichtersbende. De leden speelden een spel, ontfutselden vijfeurobiljetten aan nietsvermoedende toeristen)

(de deur van de kelder. We hadden haar niet gezien)

De linkerarm kon ondertussen om de hoek kijken. Hij zag de witte boten in de jachthaven, vissersnetten, geschiedenissen van een eiland, veel.





De arm geeft een signaal; hij is moe.
“Ik ben niet gemaakt om om de hoek te kijken,” zegt hij.
“Laat me rusten, laat me lang naast dit lichaam hangen, gebruik mijn vingers slechts om hier en daar een woord te schrijven of om de bladzijden van een boek om te slaan.”

“De stem gleed weg.”
Het meisje heeft het me zelf verteld.

Het was nog vroeg. Ze zei dat ze de dag in de grote tuin achter het huis wou doorbrengen en nam een picknickmand en een boek mee.
Na enkele uren stond daar plots een schim. Het meisje wist niet of deze schim een man of een vrouw was, “Eerder een vrouw,” zei ze, “slank, het wit van een vlinder, een kroon op het hoofd.”

De schim begon te vertellen; verhalen van Duizend-En-Een-Nacht, als watervallen.

“Ik werd moe,” zei het meisje.
“Ik sliep gedurende minstens een uur, de verhalen begeleidden me, ik zag ze getekend op de wanden van mijn dromen.”

“Toen ik wakker werd was de schim minder zichtbaar. De stem gleed weg. Ik hoorde nog net dat ”

"Lavéndelvelden".

(sommige teksten zijn niet bedoeld om te blijven. ik bewaar geen kopie.)

 zeg dat ik het verhaal en ieder detail in het lang en het breed zal vertellen.

Het is als een wolk die verging, als een waterrimpel, als een zeilschip.
het is adem van vorige week, een lichte siddering, een blik op een dag, vroeger.
Het is wat niet is, tijd, uitgesponnen over de helft van de wereld, een pentekening.

de aarde is droog, vertoont barsten.
er zijn lawines, tsunamis.
elders barsten vulkanen, zijn er bliksemschichten.

Een mens trommelt, een kind staat met zijn hand in de mond toe te kijken, het is niets, een blik op pasgeboren en op ouder worden, de tijd is een boom, een lantaarnpaal met ringen, iets probeert hem te wurgen, de paal jaagt de slang weg, knipt met de vingers.

De mensenmassa is leeg. Er is een groot plein, een wolkenhemel, ook zij verdwijnen. De adem van vorige week laat luchtslierten na.
Een mens trommelt (bis), een kind staat met zijn hand in de mond toe te kijken (bis), het is een herhaling, het is winter, lente, zomer, er is een uitzicht, er is Alice.

Zal ik ondertussen maar wat biljarten en me vooral bezig houden met het tellen van de kleuren die ik in dit spel zie.
maar mijn aandacht wordt afgeleid; de aanwezigen besmeuren de muren van de zaal met grote, dikke letters, ze komen recht uit een speelgoedwinkel maar dan in een groter formaat. Ze zijn zelfklevend.

Terwijl ik de boodschap die zo ontstaat probeer te ontcijferen noteer ik met mijn linker hand het aantal kleuren van het biljartspel. Over punten en strategieën weet ik niets en die leg ik naast me neer. Een scheidsrechter komt zich met de zaak bemoeien en zegt dat ik de fouten met een rood potlood moet noteren. Ik ken die man niet. Hij heeft een haviksneus en een donkere pet, zijn haren reiken tot halverwege zijn rug en ik ruik dat ze sedert weken niet gewassen werden.

Als de zaal leeg is besef ik dat de mensen de letters, de biljartkeus, de ballen, het krijt en zelfs de tafels meegenomen hebben. Ik vraag me af waarom, loop snel even naar buiten maar iedereen is weg. Op het voetpad vind ik enkele letters; een gele L, een rode R, een blauwe O.

Ik ben teleurgesteld. Met de letters kan ik onvoldoende woorden vormen en ik klop op de toegangspoort van de fabriek. De portier meldt dat iedereen net vertrok en dat ik tot maandag zal moeten wachten. Dat is een tweede teleurstelling want ik heb geen geduld.

Ik schud papier en dikke stiften uit mijn mouw (en uit mijn hoed maar dat gelooft u niet) en schrijf een verhaal. Mijn geheugen wurmt zich in een gang van enkele jaren oud en tekent een meisje, een tafel in het midden van de straat, enkele attributen en een twintigtal toeschouwers. Voor een tweede keer laat ik haar verdwijnen.

Het verhaal kent aldus nagenoeg hetzelfde einde als toen. Om het helemaal af te sluiten schraap ik de drie letters, het papier en de viltstiften bijeen, prop ze in mijn rugzak, begeef me naar de volgende stad. Ik heb daar een afspraak, vanmiddag en ik moet zorgen dat ik op tijd ben. Voor de letters, ziet u.

Voel je de stilte?
Ik laat haar dalen, dalen.

Plots, er was eens, komt er een kabouterfamilie uit de kieren gekropen, ze stellen zich voor, zeggen dat ze verhalen komen vertellen, moeder, vader, kinderen, neefjes en nichtjes, de grootouders.
Een hele stam.
Ze maken er een feest van; overal blinkend papier, versierde tafels, bloemen, vrolijke achtergronden.

“Maar voel je de stilte?” vraag ik.
Zelf laat ik haar dalen en volg.

We zijn op weg, bevinden ons in 1 van de onderaardse gangen van het paleis. Ik zeg dat de spiegels mooi zijn en bewonder de schilderijen, open hier en daar een deur en kijk in de goedverlichte kamers.
“Geen spoken hier,” grap ik.

De stilte begeleidt me. Van tijd tot tijd raak ik haar aan of laat ik me strelen. Ik voel haar op mijn huid, ik voel haar handen.

Ik besef dat ik me niet in een droom bevind, dat dit het leven is, dat de gangen echte gangen zijn en ik knip het licht aan; het is avond.
Ik stap blootsvoets voort. Het tapijt is nieuw, de houten vloer warm, zelfs de tegels.

“Er is vloerverwarming,” denk ik.

Ik laat de stilte nog steeds toe.
“Er zijn geen gedachten meer,” zeg ik en ik val in slaap, de reis was vermoeiend.

Als de dromen komen, heb ik geleerd, spiegelen zij de laatst geziene beelden. Ik koos de regenbogen, de watervallen, het parelmoer van de schelpen, de witte stranden.
“Nu droom ik,” zeg ik.
Het parelmoer lacht.

 
Ze speelden het spel alsof hun leven er van afhing - op die ondergrond van golven.
Wij zagen het zout en het wit van hun vleugels.

Een kind werd door de bewegingen aangetrokken en zei dat het de vogels wou nadoen. We kregen ballet, een zuivere improvisatie, de kracht en de sterkte van dit jonge lichaam.

(Een toeschouwer grapte dat hij de ribben kon tellen. We luisterden niet, wilden het beeld en de stilte)

Het ballet van de vogels duurde nog dagen. Het schuim sierde, de golven klonken, begeleidden de dans en de dansers.


via Ubuweb. Slavko Vorkapich en John Hoffman, Moods of the Sea (1941)

Weet je wat ze zei? Ze zei dat het tijd was om terug te slaan. Ze stond op, sloeg met de vlakke hand en zei “Dit is mep 1”.

Vertel zacht over de zee.

Toon de golven, de weerspiegelingen van de zon en de maan.

Beschrijf de gradaties van de kleuren.

Tel het schuim.

Schat de hoogte van de golfslag.

Noteer het in je dagboek, kleef foto’s.

Gebruik glad papier.

Gebruik een pen en onzichtbare kleefstof.

Beschadig de golf niet.

Beschrijf het water.

Beschrijf het parelmoer van de schelpen.

Kijk naar de spierwitte stranden.


Als de wind keert, jongen, laat dan je gezicht zien.

Sluit de ogen.

Voel de lucht, het zand en de kleuren.

Neem je schetsboek.

Teken en schrijf hoe de zee voelt.

Wel wel. Krijg ik me daar toch een uitzicht op een netwerk van treinsporen. Noord-Zuid verbindingen etc. – soms lijkt de knoop onontwarbaar of is het netwerk erg groot.

Staat daar een of andere spoorwegbeambte met de wissels te spelen. Hij ziet de treinen aankomen, denkt “Oh, die is geel,” of “Oh, die is groen,”, of “Oh, die is supersnel,” etc etc en beslist dan snel om hen een andere richting uit te sturen.

Soms neemt hij zijn scherp klinkend fluitje. Of gebruikt hij een megafoon en berispt hij een trein, dat die de raampjes moet sluiten of dat hij te veel of te weinig passagiers mee nam of in station X had moeten stoppen. Of dat hij langere of kortere stops had moeten inlassen.

Ik hou dit verhaal kort.

Nog even vermelden dat god een dikke sigaar rookt. Op zaterdagen en zondagen ligt hij in de sofa, drinkt hij een goed glas whisky meegebracht van 1 vd reizen naar Schotland.

Ondertussen zien we de beelden van de treinramp in Duitsland. 200 doden. Ik vraag me af of god kijkt.

Ze zet de loop langzaam tegen haar slaap maar ze twijfelt. Ze bekijkt het ding nog eens. Het heeft donkere ogen en de aanblik voelt koud.
Ze ziet niets; geen begin en geen einde.
Het blijft koud.
Ze herhaalt de beweging.

Ze zegt dat ze de temperatuur ervan niet kan verdragen en legt het in de oven. Niet te warm want ze wil geen ontploffingen veroorzaken. Ze stelt de oven in op lichaamstemperatuur, zesendertig komma acht graden.

Ze probeert de handeling nog eens. Nu voelt het niet koud meer maar ze zegt dat het slechts een verhaal is. Het bestaat niet. Stap2: ze denkt het niet eens.

Het ligt voor haar, nu.
De blik, de loop, de beweging blijven koud en erg diep.
Ze hakt het ding in stukken, bestudeert nauwgezet elk deel en probeert te begrijpen. Ze ziet een put met stilstaand, donker water. De kleur is verdwenen, het licht, de weerkaatsing.

De onderdelen zijn bestemd voor de schroothoop. Dekinder komt langs, laadt alles in een container, rijdt weg en zal de restanten verkopen aan de prijs van oud ijzer; enkele franken per kilo.


dit lijkt een vervolg of dergelijke van enkele raadsels die op een dag in 2004 of 2005 plots en in volle kracht aan de oppervlakte kwamen. Het was op 1 of 11 november, een woensdag. Of was het in 2006?

Ze zei dat ze op haar huid zou schrijven.
Ze zei ook dat ze Barcelona en minstens drie andere steden in een glazen ballon zou steken (zij kan dat, geloof me) en dat ze de steden zou laten opstijgen. Vanuit de laagte zouden de mensen zich dan vergapen aan kerken, musea, beroemde architectenwerken, voetbalstadia, havens en zelfs aan gedeelten van bergketens.
Dat de mensen zeer aan hun nek zouden krijgen kon haar niet schelen.
“Ik meen het,” zei ze.
Ik zag de vlammen in haar ogen (het papier verteerde), ik zag haar scherpe pen (Oost-Indische inkt, eeuwig blijvend) en hoe ze het op haar huid schreef.
Dit was geen grap of geen raadsel. Dit was bijzonder ernstig.

Drie dagen geleden kwam ik haar tegen.
Ze had een artikel over de gapende mensen geschreven en het was in drie dure literaire tijdschriften verschenen; op dik en blinkend papier en haar naam stond telkens rechts, net onder de titel.
Zij zelf vond het uitermate grappig.

We klasseerde de hele handel (Barcelona, de andere steden, de ballonnen, de lichamelijke pijnen van de mensen, de artikels en de dure namen) en strekten de benen. Het plein was zonovergoten en de witte wijn smaakte.

Op die dag werden de musea herleid tot miniaturen. Je kon ze à 5 euro per stuk kopen maar ik ben niet zeker want toen ik het te weten kwam was het te laat en had ik enkel het nakijken.

Ik wou absoluut weten wat er met de musea gebeurd was en begon te speuren.
Bleek dat ze alle 5322 door 1 en dezelfde koper gekocht waren en dat hij hen tentoonstelde. De bedoeling was niet cultureel; hij had ze gerangschikt in ‘volgorde van geschiktheid om er mee te kunnen golfen’.

Ik was verbouwereerd, mijn mond viel open van verbazing en ik heb hem gedurende vijf of zes dagen niet kunnen sluiten. Mijn kaken deden er zeer van en de spieren trokken tot in mijn hals en tot op mijn voorhoofd.

Ik vroeg me af of ik de golfwedstrijden zou kunnen verdragen en reisde naar Kent.
Na slag 1 (van 1 van de kampioenen) ben ik dadelijk terug vertrokken.

“Zoals jij met je rode haren – ik word een kameleon en imiteer jouw kleur en ritme – ik laat mijn vingers langs het rode glijden – herlees jouw ogen – neem me voor om het deinen van je billen en borsten, je fonkelende ogen, je sjaal, je klepperende schoenen – voor eeuwig in mijn geheugen te prenten –

Je rode haren zijn slechts een schaduw – ik zie de film en ik snak naar adem – hoor jouw stem, ze spreekt tussen de letters aa en dd en dat timbre - afgewisseld met alweer dat beeld van jouw haren en ogen – ik beeld me je adem in – denk aan de snelheid. –

Vandaag verstop ik me tussen het groen en de bomen – vang ik insecten, koester en voel de warmte – lik een druppel – streel langs benen – klim omhoog – gebruik mijn parachute – zet het spel voort. – We hinkelen, gebruiken stoepkrijt, spelen monopoly, stratego – ik zie de schittering in je ogen. –

Het is tijd – een bel, claxons – ik keer terug naar de huid van het groene  –  vergeet rode haren, benen van onbekenden –  klim in de haag, word een tak in het oerwoud.”