beeld 5:
een gang in een hoofd. Een hand grijpt een woord. Het woord is ‘arm’. Woord 2 is  ‘armen’. Woord 3 wordt door de bulldozers van de wil platgewalst. Woord 4 stuurt een man naar vrouwen nummers 6, 8, 14, 15, 18, 37, 56, 57, 83, 84, 119, 131, 146, 156 en 201.


deel 4.

en van hieruit gezien is de bedrijvigheid zeer groot.

Stel je voor dat je, tien hoog, uit het raam kijkt. Je hoort niets, geen geraas van auto’s, geen voetstappen. Je bent helemaal alleen en het is muisstil.
Kijk, naar hen.

Ik herinner me dergelijke momenten.
Buiten, en door het raam naar binnen kijken, naar het gewriemel van de vele toeristen.
Of op de overloop. Stil was het daar niet maar op de een of andere manier slaagde ik er in om mijn oren voor het geroezemoes af te sluiten. Het beeld zindert na en wordt, tegelijkertijd, overroepen door een dialoog op een commerciële zender. Ook hij zindert na.

beelden 3 en 4:
ik maak de verbinding niet.
ik maak de verbinding wel.
ik maak de verbinding niet.


deel 3.

beeld 2:
in de tegenovergestelde hoek wriemelt het. We krijgen de mieren in beeld. Ze hebben de man niet in de gaten.


deel 2.

En hij werkt voort / hij buigt het hoofd / over de kleuren / over fruit en buiten / over ochtendgloren / over horizonten

over beelden van veel liefde: mensen, moeders, kinderen, verliefdheden, naakte huiden, zijde, warme zon, een trage aanraking

en hij werkt voort; de schouders lichtverkrampt, de ogen half, het hoofd op dertig graden schuinstand, koud

de armen, handen, vingers

werkt hij voort, de schouders lichtverkrampt, de onderarmen en de handen

Terwijl hij zijn penseel vasthoudt en bomen schildert / neigen zij naar Oost, Noordoost, / zij wisselen, / zij laten takken en de blaadjes wiegen, / terwijl de wind / terwijl de regen en de hagel, / beweegt de stam, / beweegt de noordelijke wortel-clan, / wordt aarde modder.

De schilder geeft niet op / doorstaat de buien en het wiegen / kliedert eerst met groen en bruin, / herneemt, / voelt lucht tussen zijn duim en wijsvinger, / kleeft vogels, wolken, verre schoorstenen op blauw, / tekent de horizon lichtgrijs en neigt, nadenkend, naar dat donkere van stormen.

Hij plant een bloem of zeven rechts en schildert links een vierkant. / De bezoekers van musea zullen zeggen, / zij zullen opmerkingen spuien / zij zullen dit, zij vinden dat.

De schilder haalt de schouders op, / gebruikt het zwarte links, het witte rechts, / het blauwe en de kleuren van de bomen overal, / wrijft over zijn gelaat, zijn neus, zijn rechterbovenarm, / wast de penselen, / neemt een volgend doek

Een man zit op de grond in een hoek, foetushouding. We zien slechts de kruin van het hoofd, weten niet of hij prevelt, huilt, het voorhoofd fronst en/of de ogen gesloten houdt.


('In Beelden', deel 1)

'In Delen', alle delen hierbij hersteld in hun oorspronkelijke staat.


“Hij solfert haar een doktersroman op. Zij leest en waant zich de jonge verpleegster.”

“Hij zegt dat ze moeten investeren. Er is een ontwerp. Ze volgen de funderingslijnen met hun vingers. Ze investeren in rood met veel blauw.”

“Hij vindt dat de muren van het paleis erg groot en erg dik moeten zijn. Hij hult zich in de mooiste tapijten, nodigt de hoge ministers uit, geeft hen sigaren, drank en veel vrouwen.”

“Hij gooit met woorden. Ze klinken allemaal erg economisch (mijn geheugen vertoont hiaten), hier en daar valt het woord ‘waarde’.”

“Hij zegt dat ze moeten stampen. Ze stampen.”

“Hij geeft haar huishoudgeld.”
Hij bestaat. Ik kan mijn ogen niet geloven. Ze koopt prei en een kilo appelsienen en moet het wisselgeld teruggeven.

Ook zij bestaat. “Ze slaat met de koekenpan op zijn hoofd.”

“Hij bindt haar vast.”

“Ze spelen een seksspel en worden meegesleept door het verhaal.
Zij hangt met handen en voeten gebonden.
Hij likt en slaat”
en dan houd ik het nog proper.

“Hij ziet haar met het kind en is ontroerd.
Zij heeft geen tijd om te denken en schuift alles door naar het volgende vierkant van tijd (denk aan een dambord).

Hij zit daar reeds maar het veld is zwart en niet wit. Hij haspelt de kleuren door elkaar, kan amper wachten, ligt dan op een wit strand en kiest 1 van de beschikbare vrouwen.”

“De boer heeft een luide stem.”

“De boer heeft drie dochters.”

“De boerin melkt de koeien.”

“De postbode kijkt.
Hij ziet huis 1, huis 2, huis 3, de appartementen.
De vrouw van appartement 18 spreekt hem aan. Ze geeft hem iedere ochtend cognac. De postbode knikt, gooit zijn tas over zijn schouder, steekt een duim onder de draagriem.”

“Over de melkboer praten we niet, noch over de dichters.”

“De huisarts vertelde over een nieuw fenomeen in de gemeente.”

“Hij rolt zelf zijn sigaretten. Het is crisis. In Nederland is dat een normaal verschijnsel, daar vragen ze ook hoe veel boterhammen je wilt en ze meten de soep.”

“De vrouw staat aan de toonbank.”

“De man heeft vuile handen.”

“Hij is de betere werkman.
Het hout is een kunstwerk, het ijzer, de vorm, de bouten de moeren ze passen.”

“De firma dreigde met sancties.”

“Een vrouw huilt.”

“Een man huilt.”

“Een schilder beeldt uit wat hij ziet.
Hij tekent krijtlijnen, schildert achtergronden, verbetert, het moest in potlood.
Hij kiest pastel en bedekt met grijs en zwart, gooit witte vlekken, neemt een model, verandert de vorm van de borsten, geeft haar grotere ogen, streelt haar rug, duikt met haar in bed,
bekeert zich tot het kneden van klei en het beitelen in marmer,
hij heeft de vorm reeds in gedachten en bijt halsstarrig door tot het einde.”

“Het model is moe.”

“Ze heeft een sjaal met groen, oranje, zwart en met glinsteringen.”

“Er is een nieuw kledingmerk.”

“Er is een nieuwe CEO.
Hij checkt zijn bankrekening.
Hij telefoneert naar zijn vrouw en zegt dat ze het nieuwe huis mag kopen.
Het zwembad werd nog niet getekend.
Het water is warm en erg blauw.
Zij zwemt.
Ze zet er eendjes in en wil een kind.
Hij zegt dat ze moet wachten.
Ze bloeden langzaam dood.
Het bloed laat sporen na in het zwembad, het huis is onverkoopbaar, de televisie knapt het op en maakt er een verhaal rond.
We spreken over miljoenen dollars.”

“Tijd om te rusten.”

“Tijd voor Europese presidenten.”

“Tijd om de bankrekeningen te checken.”

“Hij telefoneert naar zijn vrouw en zegt”

“Zachte vrouwenstemmen klinken. Als we onze rug gedraaid hebben huilen ze.
Ze beweren dat hun man hen niet begrijpt en proberen een tekening te maken. Ze hangen die omhoog in de keuken. Ze werken in de tuin.”

“Ze kweken nieuwe bloemen.”

“Blauwe.”

“Ze kweken tomaten.”

“Ze kweken pompoenen met grillige vormen. Je hebt een zaag nodig om hen doormidden te snijden. Zijn ze voor de soep of dienen ze uitsluitend voor de versiering?”

“Ze zijn niet langer oranje maar grijs met andere kleuren. Ik zweer het; de schil vertoont kraters en vulkanen, puisten, mierenkolonies.”

“Hij zegt dat hij sla zal brengen.”

“Hij zegt dat hij druiven zal brengen. We krijgen noten.”

“De hond lust de inhoud.”

“De hond is in de stad. Hij stapt uit het schilderij, ik heb het zelf gezien. De vrouw trekt aan zijn staart en zegt dat hij moet blijven.”

“Hij vraagt zich af hoe men ‘week’ en ‘maand’ in het Spaans zegt.”

“Hij kent Segovia.”

“Hij kent Nina Simone.”

“Zij ook.”

“Mijnheer de minister-president, uw haren zijn grijs, uw vingernagels lang, u klauwt, mijnheer de minister-president, ik zal u een nieuwjaarsbrief voorlezen, ik zal de data van Sinterklaas en de Kerstman en de Paashaas noteren en ik zal op elk bord van de stad schrijven dat ze die moeten respecteren.”

“En van de dorpen?”

“Er zijn veel vragen.”

“Wat met de Landrovers?”

“Wat met elfelfelf? Wat met Artsen zonder Grenzen, Unicef, hun ambassadeurs? Schrijven die liedjes? Verkopen ze die, innen ze de gelden, kregen ze gouden platen, hoe veel?”

“Wat met Bob Dylan?”

“Wat met Elvis en met die ene? Hoe was zijn naam weer?
Wit? Zwart? Springend? Kinderen, sprookjes, paleizen, ik stel geen vragen,”

“die zijn voor de managers. Zij kleuren een wit tapijt rood en verkopen lucht voor veel geld, de paleizen in Kaboel zijn echter echt, zo ook het blinkende Formule 1 circuit in dat zandland waar mensen geen water hebben.
Ik noem geen namen.”

“Sssst.
De koffie is klaar. Wilt u een kopje? Melk? Suiker? Espresso? Noisette? Cappuccino met een vleugje chocolade?
Een euro twintig.”

“Er zijn geen papierwinkels meer. Ze hebben ze verkocht, per kilo, zoals de kinderen bij Swift, zoals de vreemde dieren, ze zijn uitgestorven, worden bewaard in China, ik moet fonetische tekens gebruiken, er is Noord en Zuid en er zijn paradijzen.
De mensen ginds kijken niet langer op bij het verschijnen van een camera, van een helikopter, van een stofzuiger, die zuigt de naalden van de dennenbomen, de bossen verdwijnen, ik meen het; de takken, de stammen, de lianen van Tarzan, de bodem, de meren, de kraters, de kleilaag, de onderaardse gangen, de schatten van de oude keizers.”

“Kinderen krijgen de opdracht te tekenen wat ze zien. Ze vragen ‘Waarom?’ en ‘Wat is dat?’ ”

“Plaspauze.”

“Red Bull!”

“Koffie in een thermos.”

“Soep!”

“Hij/zij slurpt.”

“Hij/zij telt.

“Hij/zij zegt dat het zijn/haar paleizen zijn.
Hij en zij slapen.

Ik kijk toe vanaf het tipje van het hoofdkussen. Ik schud. De veren en hijzelf bewegen, hij en zij praten maar het is slechts een droom.
Hij houdt haar hand vast.
Hij strekt de benen.
Hij zegt dat de verwarming hoger moet.
Zij opent de gordijnen.”

“Ze ontbijten.”

“Het zijn paleizen (herhaling).”

“Karton.”

“Plastiek.”

“Iemand recycleerde het woord ‘titanium’.

Ze weet niet beter, denkt dat het goud is. Je kan het bewerken, je kan er diamanten in planten, je kan het met een vingertip om de aarde sturen, god laat me dromen!”

“Het is sterk. Het is van ijzer en kan boven de autostrades zweven. De werkman heeft een goede boor en maakt luchtgaten, zeshonderdduizend, ze werden geteld, ze staan op de lijsten, een frank per kilo, tarra, massa, rijen containerschepen, vliegtuigen, fietsen, manden, groener dan groen, het gras welteverstaan, de muren met schilderijen, musea, god laat me dromen2!”

“Terug naar de lijsten.”

“Ze verveelt zich.”

“Ze koopt een stapel romans.”

“Ze stelt tentoon.”

“Ze knipt.”

“Ze zegt dat het niet geweten mag worden.”

“Ze reist.”

“Op het vliegtuig ontmoet ze een man. De vonken vliegen.
De buik van het vliegtuig raakt het tarmac. Ze liggen in elkaars armen. Er was eens.”

“Ze telefoneren, schrijven, hijgen, bedrijven met 1 hand de liefde, voelen borsten, ruggen, schouders, ontbijten.”

“Dat ei is te hard te zacht te lang te dik te dun te veel water te veel groenten het vlees te doorbakken het kind huilt het kind groeit het ziekenfonds de pensioenen de ruwbouw de gordijnen het gat in het tafelkleed het tapijt is verkleurd de ramen moeten vervangen het gras is te lang de lamp de vuilniszakken de auto de garage de postbode de secretaresse het budget de bloemen,
ze zijn verwelkt en ik weet niet of ze nog zullen groeien ik lees de rest van het verhaal kijk in koffiedik laat de handen van de protagonisten lezen vraag het aan de dichters lees nieuwe boeken zie de cirkels zie de lucht en de ijskristallen god laat me dromen!”

“Ik hou van het leven.”
“Ik ben bijzonder ernstig.
U mag denken dat dit op om het even welke film lijkt, ik ontken maar kader mezelf in die Hitchcock en ik zie vogels, bloedende meisjes, een raam in een achtergevel, arbeiderstuintjes, lange Amerikaanse wegen, grote auto’s, ze zijn roze.
I will paint them green and red and purple. Ik blaas de banden op, ziet u mijn wangen? Ik zeg dat de uitlaat roestplekken vertoont en geef hen een kaartje van de dichtstbijzijnde garage. Het tarief is het goedkoopste uit de streek, zeg ik.
De onderdelenservice laat op zich wachten – de buik van het vliegtuig – de dozen zijn te groot, te zeer beschadigd, de bouten ontbreken, het goede gereedschap.”

“Er was eens een papegaai.”

“Ik hield van het leven.”

“Ik blijf bij die zin.”
“Er zijn mussen in huis,
mieren, kinderen, rode ballonnen, glazen ballonnen, kubussen uit staaldraad, de deur is ingewerkt, de sleutel ligt verstopt, de vrouw vindt hem.”

“Een jaar later vindt ze hem nog eens.”

“En nog.”

“Ze vraagt aan haar man wat hij over de zaak denkt.
Hij neemt de sigarenkist.
Hij overweegt en vraagt uitstel.
Hij koopt bloemen, van die nieuwe.
Hij kijkt op het rekeninguittreksel.
Hij neemt een rekenmachine, hij leest zijn e-mails, hij lacht met een filmpje, zijn aandacht is weg.”

“Zij zucht.”

“Het kind heeft honger.”

“Ze gaat op stap met vriendinnen.
Ach, het zijn stofzuigerverhalen, soep-, mannen-, badkamer-, menopauze-, overleden vrienden-, zebrapaden aan scholen-, stoplichten-, nieuwe jurken-, mascara-, herinneringen-, haarkleuring-, nagellak-, de kunsten in de tijdschriften-, heropgenomen studie-, de knappe professor-, te oud te jong-, bloemenperken-, ”

“Koffiepauze.”

“Kaboel.”

“Over Kaboel heb ik het laatste nog niet gezegd.”

“De VN.”

“Ik weet er niks van.
Ik zie: de helpende handen, een man met drieduizend schriften voor schoolkinderen, hij brengt ze eigenhandig want geld kleeft, zegt hij, er zijn geen daken, de jongens en de meisjes hebben het koud, het begint te sneeuwen maar we volharden en in Japan hebben ze de wolkenkrachten verkeerd berekend.”

“Er volgen ontslagen.”

“De vier maal vier moet worden ingeleverd, maal duizend.”

“Er zijn lange lijsten. Morgen begint het transport naar Afrika.”

“Ik moet van onderwerp veranderen.”

“Ik kies voor The Beatles.”

“Ik kies voor Bach!”

“Hij keert zich om in zijn graf.
Hoorde je over de misbruiken?”

“Te pas en te onpas?”

“Ja,” klinkt het in de dialogen.

“Kerkgeluiden, orgels, valse priesters, hier en daar een echte, de zuster weet het, zij bidt, zij blijft in het klooster, ze loopt door de gangen, kijkt niet om de hoek.”

“Stalen gitaren.”

“Kunstenaars en beelden van mosselpotten.”

“Einde.”

“Stalen gitaren.”

“Kunstenaars en beelden van mosselpotten.”

“Einde.”


('In Delen', deel 42 van 42)

Voor de man met de breeduiteenstaande voeten.

Zijn huis is een vierkant.
Als hij een schouder beweegt raakt hij een muur. Telkens dat gebeurt moet hij het ziekenhuis in.

Met zijn voeten is het anders gesteld; die steken tot net buiten de gevels.
Voorbijgangers zien de tenen bewegen, soms zien ze zelfs de hiel.
Een passant knoopt de veters van de rechterschoen.

Terwijl de man van het vierkante huis zijn betoog houdt – hij heeft het over de kracht van de grote Yamahamotoren op de Capelli’s – zet hij de voeten nog verder uiteen. Een meisje loopt voorbij, ziet hoeveel vierkante meters zijn lichaam in beslag neemt, kijkt naar het vreemde fenomeen.

Hij twijfelt en de technische termen wankelen. Hij herinnert zich de paardenkracht niet of hoe de motoren uit het water moeten. Hij keert terug naar zijn huis, bezeert beide schouders in 1 klap, is gedurende maanden immobiel en verdwijnt; onder het wit en het zwart van de schets.




foto: Henkel

Iedereen zocht naar de verklaring / die was eenvoudig / lag op een presenteerblaadje / moest slechts gelezen worden / was het in code, misschien?

De verklaring/het geheim luidde als volgt:
om de vijftien minuten herbegint de cyclus / van minuut 1 / on and on / minuut 16 is altijd identiek aan minuut 1 / oneindig.

De man (overdag rijdt hij met de vuilniswagen, neen hij moet niet met de vuilniszakken zwoegen, hij zit aan het stuur) bekijkt me en zegt dat ik een grap verkoop.
“Ja!” zeg ik.
We zitten daar vele uren en drinken beurtelings water, water, koffie en wijn. We praten. Hij beschrijft de vuilniszakken, ik stel vragen en beschrijf ook mijn werk, vertel nogmaals het vijftienminutenverhaal.
“Je verkoopt een grap!” zegt hij.
“Ja!” zeg ik.

Maar het is vreemd.

Ondertussen plukken de kinderen madelieven en trekken wij verticale lijnen (links, rechts) naast de slechte nieuwsberichten, ademen we.

Het blijft vreemd.

Ik leg wat ik vond op het marmer.
Ik bekijk wat daar ligt, blijf een uur staren, neem het voorwerp vast, betast het met al mijn vingers.

Ik ken het nu beter maar blijf kijken en voelen.
“Hier,” zeg ik, “nog een krater.”
“En daar.”

Tot de ochtend. Ik weet niet of ik al dan niet geslapen heb. Sliep ik rechtopstaand? Telde ik de kleuren van wat op het marmer ligt? Vond ik nog enkele kraters?

Ik hoor de wekker in de slaapkamer.
Ik ga de badkamer in.

(Pats)
Het belang van de straten; het asfalt en de gevels van oude zowel als nieuwe huizen worden tastbare materie in een hoofd. Ik raak hen aan, leg mijn handen op de grond, op de bakstenen, op het hout of het aluminium van de deuren.

“Kerkgeluiden, orgels, valse priesters, hier en daar een echte, de zuster weet het, zij bidt, zij blijft in het klooster, ze loopt door de gangen, kijkt niet om de hoek.”


('In Delen', deel 41 van 42)

Terwijl hij zijn gezicht in wolken, dromerige beelden, een tekening met oker randen / meer noch minder en verdwijnend in herinneringen aan

Terwijl hij handen, voeten, heel het lichaam, / dromen, zacht gemurmel, rauwe kreten, tuinen, bomen, groen en blauw

Terwijl hij lange zomers / en een houtkachel bij sneeuw

Zo bladert hij. Zo loopt hij langs de dagen en / hij neemt een witte bladzijde, waskrijt, lagen verf, musea, droomkabouters, elfen, prinsen en prinsessen, gouden schoenen, erwten, goochelaars, trapezewerkers

Terwijl hij dat gezicht / en koorden om te dansen / een arena, een grote ruimte om te kijken en het bloed van duizend stieren

en hij zucht, het hoofd langzaam naar rechts draait, NU, en straks de wolken, maanbeelden

“Hij keert zich om in zijn graf.
Hoorde je over de misbruiken?”

“Te pas en te onpas?”

“Ja,” klinkt het in de dialogen.



('In Delen', deel 40 van 42)

2. Een foto: een man, een familie, hun wagen met opschrift. De man begint aan zijn ronde. Ik zie een wereld die ik niet ken; lange winters uit de vorige eeuw, oude vrouwen in hun jonge gedaante, ze hebben lange haren, blote benen, ze lachen alsof er nooit iets anders dan lachen bestaan heeft of zal bestaan.

Ik houd een hand boven mijn ogen en tuur, ik zie geen einde.
Tijd glooit zich om de aardbol, legt een beschermende film over de oceanen.
Er is geen sprake van olie, tankers, dode vogels, verdwijnende koralen.
Langs de onderstromen komt hij op de Zuidpool.
Ik maak een foto.
Ik vlieg de vlucht van de stern en maak een tweede foto.

“Er volgen ontslagen.”

“De vier maal vier moet worden ingeleverd, maal duizend.”

“Er zijn lange lijsten. Morgen begint het transport naar Afrika.”

“Ik moet van onderwerp veranderen.”

“Ik kies voor The Beatles.”

“Ik kies voor Bach!”


('In Delen', deel 39 van 42)

Het refrein klonk haar bekend in de oren. Ze stelde het schematisch voor en tekende enkele vierkanten. Ze gebruikte kleurpotloden en verfborstels en hield zich er een dag of wat mee bezig.

Toen het klaar was legde ze een blad zijdepapier over het resultaat en schreef ze ter hoogte van ieder vierkant een nummer en een korte tekst.

Ze vouwde het zijdepapier dubbel en nog eens -
zag hoe het enkele seconden bleef liggen - 
zag hoe2 het zich begon open te vouwen -
hoe het de kleuren had overgenomen, als waas -
als bijna onzichtbare indruk -

In een nog uit te vinden sprookje volgde het blad zijdepapier al de rivieren van Europa en spreidde het zich over de oceanen, over de aarde. Het reikte tot San Francisco en Nepal. Het kon vliegen.

Telkens het zijdepapier een vogel tegenkwam zei het “Goedemorgen!” en luisterde het naar de verhalen. Er was eens een arend, er was eens een mus, er waren

Zo groot in aantal zijn nu de vierkanten.
Zo ver reikt de indruk van de kleuren – hun waas. Ginds hoog de vogels, de roodborstjes, de duiven, de gieren.

Hoe het met haar gaat?
“Goed,” zegt ze.
“Ik luister naar muziek maar zondag reed ik met de metro en zag ik de jeugd van vandaag en vooral die oude vrouw. Ik had met haar moeten praten en haar moeten vragen in welk huis ze woonde, hoe de inrichting van haar kamers was, of ze kinderen had, wat ze deed in de Brusselse metro.
Maar ik vroeg niets.
Ik keek slechts naar haar gerimpelde bruine huid, naar haar vriendelijke trekken, naar haar kleding en hoofddoek. Toen ze uitstapte wou ik haar volgen.
Vandaag is het alsof ik haar nog steeds zie en zou ik naar het Centraal Station terug willen keren, overstappen in Beekkant, heen- en weerreizen en op haar wachten.”

en dan, geheel onverwacht, komt een meisje voorbij. Ze is acht en draagt een wit jurkje met rode linten / haar schoenen lijken op dans / de haren blond in de wind / ze loopt door het veld / of schommelt / of heeft een pop in de hand en zegt dat cijferletters bij de wereld van de volwassenen horen / ze vraagt of muziek mag / ze vraagt kleurpotloden / ze vraagt en priemt met haar wijsvingertje.

Aan ‘als ze groot’ is wil ze niet denken. Aan als de blinkende boeken opzij zullen moeten.  Aan als geen gedichten of zinnen in proza – aan woorden als cijfers.

Project afgevoerd.

Project afgevoerd.

Neen ik heb het niet afgemeten.
Ja ik doe wat ik wil; ik kies zelf de woorden en kies ook de kleur van de verf en van de overgordijnen.
Vanzelfsprekend kunnen de muren bewegen. Zo ook de ramen, de deuren, de vloerbekleding (grote tegels) en regel ik zowel ’s ochtends als ’s avonds de temperaturen. In de zomer heb ik meer ramen. En in de winter een grote deken.
Als puntje bij paaltje komt (en dat mag u in grote letters denken) zet ik vijf stappen en schrijf ik een korte tekst. Of als het eten klaarstaat. Of als de trein voorbijrijdt. Het kunnen ook tien stappen zijn, of zeven en er kan ook een fietsbel klinken, of kindertjes (denk aan de grote letters) of acht rode ballonnen.

Neen, ik heb niets gemeten en ik doe wat ik wil; ik klop op de muren, maai het gras, ga te voet, lees een boek, lach hardop bij het lezen van dat artikel of ik lees er drie, of vijfendertig.

“Ik ben eerder vierkant,” zegt ze, en dat ze ook bruin is.
“Ik heb zeven laden,” zegt ze.
“en als ik mijn wielen verdraai,”

“of als ik wit word,”
“of als mijn laden verdwijnen,”

In een moment van verveling trekt ze de onderste lade open, kijkt ze en maakt ze een inventaris.
Vervolgens opent ze lade twee en drie.
Ze noteert zorgvuldig de inhoud, legt alles terug op zijn plaats.

“Als ik groot zal zijn,” zegt ze,
“en als ik meer laden zal hebben.”

Uw referentie:
- Het woord ‘macht’ op de homepage van De Standaard Online van 20 januari 2010, meerbepaald in verband met Léonard.

- De woorden ‘marihuana’ en ‘netwerk’.

- Febiac
Febiac is de organisator van de European Motor Show Brussels (beter bekend als het Auto- en Motosalon) en vertegenwoordigt de constructeurs en invoerders van de vervoermiddelen op de weg.

Febiac besliste om ‘de inkomsten van de entrees tussen twaalf en twee op donderdag 21/1’ aan de hulpverlening in Haïti te schenken. Als ik me niet vergis is het ‘donderdag, tussen twaalf en twee’ erg rustig op zo’n autosalon. En velen die het salon dan bezoeken hebben reeds een kaart. Febiac beweert dat het 100.000 euro zal kunnen schenken, wat betekent dat ze - à 10 euro per verkochte toegangskaart - rekenen op 10.000 (tussen 12u en 14u) betalende bezoekers.

Wetende dat men op een drukke zaterdag in totaal ongeveer 50.000 al dan niet betalende bezoekers registreert lig ik plat van het lachen en kan ik enkel hopen dat ze die 100.000 euro toch zullen schenken.

- etc.



“Ik besef dat het een wedstrijd is, wil hoe langer hoe meer en beslis om loeihard te gaan, om als eerste en met het meeste over de eindstreep te lopen.
Het lopen gaat me te traag.
Ik neem een trein en word machinist. Ik verwittig op voorhand de stations waar ik zal passeren. Mijn vaart zal namelijk versnellen en ik zal nergens stoppen.
De goederen worden door vliegende arbeiders opeengestapeld. Ik betaal goed en beloof hen dromen en veel vakanties. Na enkele weken benoem ik ploegbazen. Na een half jaar hebben we een uitgebreid kader.

Door en voor de expansie moet ik overschakelen op straaljagers. Na een maand beschik ik over een vliegdekschip. Ik vermenigvuldig en alles wordt mooier. Ik ben rijk, ik geniet aanzien.

De wedstrijd duurt voort.

Na vele jaren kijk ik terug.
Ik ben trots.

De wedstrijd duurt nog. Ik zal niet stoppen. Ik wil rijk zijn en aanzien genieten.”

1. INLEIDING EN DEEL I. SCHETS VAN DE ACHTERGROND
Men kan het in opdrachten en items verdelen, of het in de categorie van de ‘thuisarbeid’ onderbrengen en er zijn of haar hoofd over breken.
Men kan het in een vaas steken en er bloemen bij zetten.

Men kan desgewenst de bloemen zelf kweken.
Anderzijds zijn er, hier in de straat, twee bloementelers en kan het werk uitbesteed worden.

Ondertussen doet men voort met de onderverdelingen; Men vindt het woord ‘categorieX’ uit en gebruikt een alledaagse nummering. Het eindresultaat is bijvoorbeeld ‘3B12A’ of ‘8K09Q’. Er zijn ook kleurcodes, ‘zw1’, ‘w2’, ‘bl3’, bij deze laatste wordt het gebruik van hoofdletters geweerd.

In een latere fase zal het Engels als hoofdtaal gebruikt worden.

De toestellen worden allemaal geïnventariseerd en men creëert nieuwe locaties: Napels, Lille, Rotterdam. Brussel valt uit de boot.

2. DEEL II
Ook aan de klanken worden benamingen toegekend: ‘wars’, ‘dwars’, ‘onbepaald’. Daarna schuift men de klanken opzij en concentreert men zich op de kleurenindicaties, dat werkt het makkelijkst. De kleuren zijn geschikt voor jong en oud. Als er toch een klacht binnenkomt (meestal vanwege een ambtenaar), dan wordt die klacht onderzocht en in gang 97, kast 38, vak 17 geklasseerd.

Pas na afwerking van de onderverdelingen krijgt men een duidelijk beeld; 1000 mensen, vooral vrouwen, werken in een grote zaal en voeren tegelijkertijd identieke handelingen uit. Het lijkt op bandwerk maar dat wordt ten stelligste ontkend. Bij het fluitsignaal heffen alle werknemers het hoofd, bij het tweede signaal nemen ze hun boterhammendoos (vak 3) en begeven ze zich naar de eetzaal (5^de verdieping, volg de zwartgele lijn). Na 20 minuten klinkt de gong en gaat iedereen terug naar de zaal.

Het is altijd mogelijk om verder uit te diepen; de liftknoppen, de liftkokers, de wachttijden, het toegelaten gewicht, de maximum hoogtes van de hoofden. Ten tweede: de kleuren van de mantels, van de schoenen en pantalons, hemden en handschoenen. Ten derde: de binnen- en buitentemperaturen, het aandeel van de zuurstof in de lucht binnen en buiten het gebouw, ten vierde: de tegels, de traptreden en -leuningen in geval van panne van de lift, de deuren, tafels, banken en stoelen en ten vijfde: de boterhammendozen, de boterhammen, de plakken hesp en kaas.

Stipt om 1 uur buigt iedereen het hoofd en beginnen ze terug te werken.

De enige ogenblikken tijdens dewelke de arbeiders elk afzonderlijk functioneren zijn: de 5 seconden vooraleer ze hun plaats innemen.

Alles verloopt altijd stipt en conform het reglement.

3. DEEL VI, VERSLAGGEVING
Als het verslag klaar is wordt het door 3 bedienden van de zevende verdieping 3 keer gecontroleerd. Iedere fout wordt opgetekend in het daartoe bestemde boek (inventarisruimte 8, kast 39, map 336). Dan pas wordt het verslag aan directieleden 26 en 31 overgemaakt, die het eveneens drie keer herlezen alvorens het aan de voltallige raad van bestuur voor te leggen. Indien de leden van de raad van bestuur het verslag afkeuren wordt het onmiddellijk vernietigd en begint de volledige procedure opnieuw. Enkel bij unanieme aanvaarding wordt de volgende stap gezet.

4. DEEL XIX, NORM, FASEN 17 EN 37
850 daartoe opgeleide deurwaarders volgen nauwgezet ieder detail van het productieproces. Het spreekt voor zich dat zij, voor de controle van sommige van de grondstoffen en halffabricaten, vaak maanden in het buitenland moeten verblijven. Vooral de stuifmeeldraden zorgen ieder jaar voor specifieke problemen (dikte, lengte, de zwartpaarse exemplaren verkleuren vaak) en iedere week wordt minstens 1 lading afgekeurd.

In fase 17 van het controleproces wordt de compatibiliteit van de verschillende bouten, moeren, stuifmeeldraden, visolie, vleermuisoren (!), kiezen, vingernagels en andere goederen getest. Tijdens fase 37 worden de verschillende bestanddelen op het linker, volledig uitklapbare gedeelte van het toestel gelegd en gespiegeld. Het branden gebeurt in minuut 8 van het 528^ste uur van de fabricatie.


5. EINDE
ER STAAN STRENGE STRAFFEN OP HET ONDERBREKEN VAN ONGEACHT WELKE FASE VAN HET PRODUCTIEPROCES.
ER STAAN STRENGE STRAFFEN OP DIEFSTAL VAN DE EIGENDOMMEN VAN DE FIRMA.
ER STAAN STRENGE STRAFFEN OP ONGEOORLOOFDE PAUZES.
ROKEN IS TEN STRENGSTE VERBODEN.
HET NUTTIGEN VAN ALCOHOL IS TEN STRENGSTE VERBODEN.
IEDERE BESLISSING WORDT UITERLIJK IN MINUUT 15 GEAFFICHEERD EN IS BINDEND VOOR IEDERE WERKNEMER.
IEDER TOESTEL WORDT NA 826.367 GEBRUIKSMINUTEN VERNIETIGD EN GERECYCLEERD.
PER REEKS VAN 5000 TOESTELLEN WORDEN ER TWEE NAAR HET ARCHIEF VERSTUURD IN DE DAARTOE BESTEMDE DOZEN MET GELE ETIKETTEN.
DE VERZEGELING IS VERPLICHT. DE RICHTLIJNEN ZIJN BINDEND.
CONTACTEER ALTIJD DE DIENSTOVERSTE (KANTOOR 368, DAG 7, 14, 21 OF 28).

Hij draait het blad om en zegt dat hij vergeet. Of dat zijn aandacht wordt afgeleid; door de buitengeluiden, door het uitzicht, door de waas op de ramen.

Hij staat op en gaat de volgende dag in.
Hij is opgewekt; de zon schijnt, de vogels fluiten en straks zal hij zijn volgende liefde ontmoeten.

Ze ontbijten.
Er is vers brood, fruitsap, koffie, thee. Er is zelfs warme chocolademelk en veel fruit. Met hun vingers maken ze tekeningen op het witte tafelkleed. Ze verfrommelen de servetten en proberen ze daarna terug plat te strijken.

“De zee zal altijd blijven,” zegt hij.
Hij slaat zijn arm om haar schouders en ze beginnen aan een lange wandeling, zo lang wandelde nog niemand. Ze zien meeuwen, vreemde standbeelden, hoge gebouwen, mensen op de dijk, spelende kinderen, schuimende golven en natuurreservaten.

’s Avonds schrijven ze elkaar gedichten; op het hotelbriefpapier en ze lezen wat ze schreven. Het grootste onderwerp is de liefde maar de gedichten beschrijven ook het licht van de lucht en van het water, van de hoge wolken, van het goud in het zand.

Hij draait geen blad om.
Zijn ogen blijven dromen en registreren het uitzicht en de waas op de ramen maar hij weet het niet. Hij voelt zijn hart, het gewicht van de lucht in de kamer.
Hij legt het boek weg, gaat naar buiten, zoekt haar.

Gewoon even kloppen volstaat niet. Ook niet met de vuist op de tafel. Doe het met de voorhamer. Klop op dat verdomde vlak, klop op hun voorhoofden, klop op hun geweten.

We zien de beelden van Haïti en zeggen dat het erg is. We storten vijf euro en als Haïti geluk heeft storten we twintig. Dadelijk na het verschijnen van de beelden en de rekeningnummers begint de trailer voor 1 of ander kampioenenprogramma. Onze hersenen nemen de bocht naar de meest geconsumeerde vorm van ontspanning en vergeten.

Of terwijl we naar Man Bijt Hond zitten te kijken.
Of terwijl het vlees op het vuur staat.
Of terwijl we in de supermarkt kiezen.

Met al onze miljoenen voor dure gebouwen, oorlogen, bewapening, eigen bankrekeningen, diners, blinkende kleren en dure auto’s en privéjets slagen we er niet in om mensen in nood van het levensnoodzakelijk water te voorzien, laat staan van voedsel en kleding. Met al onze dure opleidingen, tonnen asfalt, eindeloze files, plannen voor elektrische auto’s en afvalsortering slagen we er niet in voldoende dokters ter plaatse te krijgen.

We moesten op onze hoofden kloppen, met voorhamers. We zouden die hamers in de supermarkten moeten verkopen; laat ons de rekken met meeneemmaaltijden leegmaken, die maaltijden naar Haïti verzenden (met taxipost, met GLS, met DHL, met de NMBS, met het vliegtuig, de helikopter, het schip, met al die bestelwagens, met de rode postauto’s, met de fiets of TE VOET.
De vrijgekomen ruimte in de supermarkten kunnen we dan voor die voorhamers gebruiken en zo kunnen we iedere dag op elkaars hoofden kloppen, als het moet 3 keer per dag, zodat we wakker blijven en in gang schieten.

De rekeningnummers staan, onder andere, op de website van Radio 1.
“Giften vanaf €30 geven automatisch recht op een fiscaal attest voor uw inkomsten in 2010.”

Keek de slak om zich heen en bewonderde ze de nieuwe muren
Zag ze het behang en de vazen, de hoge kasten, de boeken, het schilderij

Zei ze tegen haar maat dat ze nog nooit zulke inrichting gezien had, de kantjes en boordjes, de spreuken in de kaders

Vond ze dat er best een raam open mocht en dat de deuren nieuwe sloten vereisten, dat ze de kleur van de overgordijnen niet graag zag

“Maar het uitzicht,” zei ze.

Traag
Traag legde ze het hoofd tegen de buitenste rand van haar huis, nam ze de beelden van het groene domein in zich op.

Maar het heeft geen zin om onderarmen te verwijderen als handen aan heupen blijven kleven.

Het heeft ook geen zin om met vrachtwagens gevuld met modderstromen rond te rijden, noch om de maan in een boog rond de aarde te schieten

In de plaats van dat alles kan men:
- lucifers gebruiken
- een eidooier
- niet-uitgestorven vissoorten
- een lage drempel
- een woordenboek
- de juiste vertaling
- openingsuren
- een reisroute
- een berekening

en appels aan andere bomen proberen te hangen.
De vis zal er wel bij varen, de netten kunnen dan weer groter worden (terwijl vissersvrouwen de nodige verstevigingen aanbrengen).
Dat het laatste van de geschiedenis nog niet gezegd is.
Dat het eerste in betere bewoordingen zal moeten omschreven worden.
Dat de spelling alweer niet aan de normen voldoet.

Op een ochtend wandelde hij naar de oever, riep een vis en begon een gesprek. De vis kende zulke verhalen nog niet en viel van de ene verbazing in de andere.
“Dat is allemaal heel erg,” zei de vis en hij vroeg “Hoe houden de mensen dat vol?”

“Koffiepauze.”

“Kaboel.”

“Over Kaboel heb ik het laatste nog niet gezegd.”

“De VN.”

“Ik weet er niks van.
Ik zie: de helpende handen, een man met drieduizend schriften voor schoolkinderen, hij brengt ze eigenhandig want geld kleeft, zegt hij, er zijn geen daken, de jongens en de meisjes hebben het koud, het begint te sneeuwen maar we volharden en in Japan hebben ze de wolkenkrachten verkeerd berekend.”

('In Delen', deel 38)

“Zij zucht.”

“Het kind heeft honger.”

“Ze gaat op stap met vriendinnen.
Ach, het zijn stofzuigerverhalen, soep-, mannen-, badkamer-, menopauze-, overleden vrienden-, zebrapaden aan scholen-, stoplichten-, nieuwe jurken-, mascara-, herinneringen-, haarkleuring-, nagellak-, de kunsten in de tijdschriften-, heropgenomen studie-, de knappe professor-, te oud te jong-, bloemenperken-, ”

('In Delen', deel 37)